جوانه احساس
زیر سایه دستهای عقلم
رشد می کند...
قد می کشد...
و آنگاه که بر بلندای آسمان
پنجه کشد٬
مرا مجالی ست
تا در سایه اش
رویای روزهای لبخند و نگاه های ملتهب را
از نو دوره کنم...

دست های عقلم
آنروز
چقدر کوتاهند!